Gaat Sri Lanka weer executeren?

Van 21 juni tot 1 juli is het Nationale Week voor de Uitroeiing van Drugs in Sri Lanka. En dat pakt president Maithripala Sirisena serieus aan. Recent aangenomen nieuwe beulen zijn getraind. De galg is opgebouwd. En de president staat in de startblokken. Sri Lanka is klaar voor nieuwe executies. De eerste sinds meer dan 40 jaar.

Een rechtbank in Sri Lanka heeft besloten dat voorlopig van de executies moet worden afgezien totdat alle bezwaarschriften zijn behandeld. Dit betekent dat voor oktober geen doodvonnissen uitgevoerd zullen worden. De rechtbank kwam tot deze beslissing nadat het plan om de doodstraf weer uit te voeren op hevig weerstand stuitte. Zowel de rechtbanken, de media, mensen op straat, sociale media, het parlement en de internationale gemeenschap veroordeelde de plannen van president Maithripala Sirisena.

Onwettig

Media in Sri Lanka berichtten dat het land op het punt staat weer executies te gaan uitvoeren. Dit in het kader van de strijd tegen drugs. Amnesty International is op de hoogte van dertien gevangenen die voor drugsmisdrijven ter dood zijn veroordeeld en gevangenzitten. Zij lopen nu groot gevaar geëxecuteerd te worden.

Op 26 juni bevestigde president Sirisena dat hij de executiepapieren van vier terdoodveroordeelden (wegens drugs) had getekend en dat de data van de executies vastgesteld waren. Executies voor drugsgerelateerde misdaden zijn onwettig. Onder internationale wetgeving is de doodstraf alleen toegestaan voor de ‘meest ernstige misdrijven’, wat in de praktijk vaak neerkomt op bijvoorbeeld moord met voorbedachten rade.

Verdere details, zoals hoeveel andere mensen mogelijk geëxecuteerd gaan worden en wanneer de executies zouden plaatsvinden, zijn nog niet bekend. En juist door deze details geheim te houden, zorgt de regering van Sri Lanka ervoor dat het publiek en mensenrechtenactivisten geen kans hebben om informatie in te winnen om de rechten van de terdoodveroordeelden te beschermen.

Altijd tegen de doodstraf

In het geval van doodvonnisen hebben de autoriteiten de plicht om ervoor te zorgen dat aan alle voorwaarden voor een eerlijke rechtsgang is voldaan. Daaronder vallen ook het recht om in beroep te gaan tegen de straf en om gratie aan te vragen. Daarnaast moet de staat ervoor zorgen dat de gevangenen, hun familie en advocaten op tijd op de hoogte worden gesteld van de executieplannen. In de zaken die in Sri Lanka spelen, is niet duidelijk of aan deze voorwaarden is voldaan. Meer informatie over de doodstraf in Sri Lanka, vind je in onze briefing uit april van dit jaar.

Kom in actie!

Amnesty International is altijd en overal tegen de doodstraf. Waarom precies, lees je hier. Roep samen met Amnesty de regering van Sri Lanka op om geen executies uit te voeren en om een moratorium op de doodstraf in te stellen.

Kom nu in actie en teken de petitie.

Doodstraf

Elke dag vinden er executies plaats. Overheden doden mensen voor uiteenlopende misdrijven – soms zelfs voor handelingen die helemaal niet strafbaar zouden moeten zijn. Amnesty zet zich sinds 1977 in voor afschaffing van de doodstraf. Toen voerden slechts zestien landen geen executies meer uit. Nu hebben 142 landen de doodstraf in de praktijk afgeschaft, een meerderheid van alle landen ter wereld.

Het probleem

De doodstraf is een inbreuk op twee essentiële mensenrechten. In de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is vastgelegd dat iedereen recht op leven heeft en het recht heeft op een leven vrij van marteling. De Universele Verklaring is juridisch niet bindend. Internationaal wel bindend zijn de VN-verdragen en bijbehorende protocollen. De Verenigde Naties hebben in 1989 een protocol aangenomen dat afschaffing van de doodstraf voorschrijft. Inmiddels hebben 85 landen dit protocol geratificeerd.
Hoewel internationaal recht zegt dat de doodstraf toegepast kan worden voor de ‘meest ernstige misdrijven’, is Amnesty van mening dat deze straf nooit mag worden opgelegd.

 

________________________

 

                             Een jongeman huilt bij een openbare executie in de Iraanse hoofdstad Teheran,waar vijf mannen worden opgehangen.

 

De doodstraf in cijfers

  • Amnesty strijdt sinds 1977 tegen de doodstraf. Toen voerden zestien landen geen executies meer uit. Nu hebben 142 landen de doodstraf in de praktijk afgeschaft – dat is meer dan twee derde van alle landen ter wereld.

  • 690 executies in 20 landen wereldwijd in 2018 – 31 procent minder dan in 2017. Dat jaar telde Amnesty nog 993 executies.

  • Amnesty registreerde 2.531 doodvonnissen in 54 landen in 2018; een lichte afname vergeleken met 2017 (2.591 doodvonnissen).

  • Top 5 executies: China, Iran, Saudi-Arabië, Vietnam en Irak; de laatste vier landen waren verantwoordelijk voor 78 procent van alle executies. Het aantal doodvonnissen dat in China is voltrokken is niet meegeteld. Dat is een staatsgeheim, maar we vermoeden dat het er duizenden zijn.

  • Verenigde Staten komen in 2017 voor het derde jaar op rij niet in de top 5 voor; er werden 25 executies voltrokken in 2018.

  • Zeker 19.336 mensen zaten in 2018 in de dodencel.

  • Meest gebruikte executiemethodes: onthoofding, elektrocutie, ophanging, dodelijke injectie en vuurpeloton.

  • In Iran en Noord-Korea worden executies in het openbaar uitgevoerd.

  • In Europa wordt alleen in Wit-Rusland de doodstraf nog opgelegd en uitgevoerd. Dat waren er ten minste vier in 2018 (twee in 2017).

In de cijfers is het aantal executies in China niet meegerekend. Waarschijnlijk werden daar nog eens duizenden mensen geëxecuteerd, maar omdat doodstrafcijfers in China staatsgeheim zijn, kan niet worden vastgesteld om hoeveel executies het gaat.

Amnesty strijdt tegen de doodstraf

Steun Amnesty's werk

 

________________________

 

Zes redenen waarom Amnesty tegen de doodstraf is

De doodstraf is een wrede, onmenselijke en vernederende straf. Amnesty is altijd tegen de doodstraf. Daar hebben we verschillende redenen voor.

1. De doodstraf betekent een schending van het recht op leven. Het recht op leven is vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Bovendien is het een vorm van marteling. Het recht op een leven vrij van marteling is eveneens een mensenrecht.

Diverse executiemethoden zijn een schending van het Verdrag tegen Foltering en andere Wrede, Onmenselijke en Onterende Behandeling of Bestraffing. Dit geldt bijvoorbeeld voor steniging en het gebruik van gas om iemand leven te beëindigen. Waarschijnlijk geldt het ook voor ophanging. En in Amerika groeit de twijfel over de dodelijke injectie. Het wachten op de voltrekking van het doodvonnis is ook een vorm van wrede en onmenselijke behandeling. Veel gevangenen in de dodencel ervaren grote angst over hun naderende dood.

2. De doodstraf is niet terug te draaien, terwijl er fouten kunnen worden gemaakt. Er is altijd het risico dat een onschuldige wordt geëxecuteerd. Zo zijn in de Verenigde Staten sinds 1973 159 mensen ter dood veroordeeld die later werden vrijgesproken. Anderen zijn geëxecuteerd terwijl ernstig wordt betwijfeld of zij wel schuldig waren.

Toen ik hoorde wat er allemaal voor me is gedaan door Amnesty International, was ik de gelukkigste man op aarde.

Moses Akatugba, uit Nigeria zat in de dodencel

3. De doodstraf heeft geen afschrikkend effect. Landen die de doodstraf toepassen beweren vaak dat die straf mensen ervan weerhoudt ernstige misdrijven te plegen. Onderzoeken spreken dit echter tegen. Er is geen verband tussen de doodstraf en het aantal misdrijven in een land of deelstaat. Sommigen zeggen dat de doodstraf de enige manier is om moordenaars en verkrachters definitief onschadelijk te maken. Maar dat is in strijd met het beginsel dat straffen alleen betrekking mogen hebben op misdrijven die zijn gepleegd, niet op misdrijven die nog gepleegd zouden kunnen worden.

4. Door discriminatie in de rechtspraak heb je een grotere kans ter dood te worden veroordeeld als je arm bent of tot een etnische of religieuze minderheid behoort. Voor arme en gemarginaliseerde groepen is het ook moeilijker een goede advocaat in te huren die een doodvonnis kan voorkomen.

Een paar voorbeelden: juryleden in de Amerikaanse staat Washington leggen drie keer zo vaak de doodstraf op aan een zwarte verdachte dan aan een witte in een vergelijkbare zaak. Als je in de staat Louisiana een misdrijf begaat tegenover een wit persoon, dan is de kans dat de verdachte de doodstraf krijgt 97 procent groter dan wanneer het slachtoffer een zwart persoon is.

5. Sommige landen die veel executies uitvoeren hebben geen eerlijk rechtssysteem. In landen als China, Saudi-Arabië, Iran en Irak, waar de meeste executies plaatsvinden, krijgen mensen vaak een oneerlijk proces. Er zijn daar veel doodstraffen opgelegd, terwijl er geen ander ‘bewijs’ was dan een met marteling afgedwongen bekentenis.

6. De doodstraf wordt gebruikt als politiek middel. In sommige landen zetten de autoriteiten de doodstraf in om politieke tegenstanders uit te schakelen.

Amnesty strijdt sinds 1977 tegen de doodstraf. Toen voerden zestien landen de doodstraf niet uit. Nu hebben 141 landen de doodstraf in de praktijk afgeschaft.

Steun Amnesty's werk

 

________________________

 

 

De doodstraf in acht vragen

 

1. Als je iemand vermoordt, dan verdien je het toch om ook gedood te worden?

Nee. Iemand executeren omdat hij of zij iemands leven heeft genomen is wraak, geen gerechtigheid. Een samenleving waarin mensen worden geëxecuteerd, doet hetzelfde als wat zij wil bestrijden: iemand vermoorden. In artikel 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat dat iedereen recht op leven, op vrijheid en op veiligheid heeft. De mensenrechten gelden voor de besten en de slechtsten onder ons. De doodstraf is de ergste schending van het recht op leven en mag dus nooit worden opgelegd, ook niet als iemand iets vreselijks heeft gedaan.

2. Helpt de doodstraf misdrijven te voorkomen?

Nee, uit onderzoek blijkt dat er geen bewijs is dat de doodstraf beter helpt om misdrijven te voorkomen dan gevangenisstraf. In landen waar de doodstraf werd afgeschaft, nam het aantal misdrijven niet toe. En in sommige landen daalde het aantal misdrijven. Uit onderzoek in Canada blijkt bijvoorbeeld dat het aantal moorden in 2008 lager was dan in 1976, toen de doodstraf werd afgeschaft.

3. Is de doodstraf een middel om terrorisme tegen te gaan?

Na een terroristische aanslag overwegen sommige regeringen de doodstraf weer in te voeren. Daarmee willen ze laten zien dat ze er alles aan doen om de nationale veiligheid te beschermen. Mensen die bereid zijn te sterven voor hun idealen, zoals zelfmoordterroristen, zullen zich niet door de dreiging van de doodstraf laten weerhouden om terreurdaden te plegen.

4. Is levenslange gevangenisstraf niet net zo wreed als de doodstraf?

In de Verenigde Staten is door activisten tegen de doodstraf vaak voorgesteld die straf om te zetten in levenslange opsluiting in een cel ‘waarvan de sleutel wordt weggegooid’. Levenslange opsluiting kan gerechtvaardigd zijn als er een kans is dat de veroordeelde nogmaals een zwaar misdrijf zal begaan. In gevallen waar de publieke verontwaardiging heel groot is (zoals bij kindermoordenaars en massamoordenaars) kan het voor de veroordeelde levensgevaarlijk zijn om vrijgelaten te worden. Levenslange gevangenisstraf zonder kans op eerdere vrijlating wordt tegenwoordig echter steeds meer gezien als een wrede straf. Het Europese Hof voor de Mensenrechten vindt dat bij levenslange gevangenisstraf de kans op eerdere vrijlating altijd reëel moet blijven.

5. Als de meerderheid van de bevolking van een land voor de doodstraf is, dan kan deze straf worden ingevoerd. Dat is toch democratisch?

Grote steun van de bevolking voor de doodstraf gaat vaak samen met een gebrek aan informatie over de gevolgen ervan. Het grootste misverstand is dat de doodstraf helpt om het aantal misdrijven terug te dringen. Daarvoor is geen bewijs. Vaak realiseren mensen zich niet dat het risico bestaat dat een onschuldige wordt geëxecuteerd en dat doodvonnissen geregeld worden opgelegd na een oneerlijk proces. Door discriminatie in de rechtspraak hebben arme mensen of leden van een etnische of religieuze minderheid een grotere kans om ter dood te worden veroordeeld.
Alleen met goede kennis over de doodstraf kan een zinvol debat over de doodstraf worden gevoerd. En uiteindelijk is het de regering die een besluit neemt over het toepassen van de doodstraf, niet de publieke opinie.

6. Is er een menselijke en pijnloze manier om iemand te executeren?

Elke vorm van executie is onmenselijk. Een dodelijk injectie wordt vaak als iets humaner gezien, omdat het lijkt alsof iemand rustig inslaapt. In werkelijkheid is zo’n injectie even barbaars als bijvoorbeeld onthoofding, elektrocutie, vergassing of ophanging. Het zoeken naar een ‘menselijke’ manier om iemand te doden is vooral bedoeld om deze vorm van straf aangenamer te laten lijken. In de blog ‘De dood in een flesje’ kun je hier meer over lezen.

7. Wat zegt het internationaal recht over de doodstraf?

Enkele internationale verdragen kennen ‘facultatieve protocollen’ (aanvullende verdragen) waarin wordt opgeroepen tot afschaffing van de doodstraf: het Tweede Protocol bij het VN-verdrag voor Burgerrechten en Politieke Rechten (BuPo), het Zesde en Dertiende Protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en het Protocol bij het Amerikaanse Verdrag voor Mensenrechten. Deze protocollen schrijven afschaffing van de doodstraf voor in vredestijd, het Europese Verdrag ook in oorlogstijd. Volgens het BuPo-verdrag en het VN-Verdrag voor de Rechten van het Kind is het verboden de doodstraf op te leggen voor misdrijven die zijn begaan door mensen onder de 18 jaar, volgens het Amerikaanse verdrag ook aan mensen ouder dan 70 jaar. Ook is vastgelegd dat zwangere vrouwen niet terechtgesteld mogen worden.

Hoewel internationaal recht bepaalt dat de doodstraf toegepast kan worden bij de meest erge misdrijven zoals moord, is Amnesty van mening dat de doodstraf nooit gerechtvaardigd is.

8. Waarom is Amnesty eigenlijk tegen de doodstraf?

Landen mogen toch zelf bepalen hoe ze misdadigers bestraffen?”]Amnesty International streeft naar naleving van alle mensenrechten zoals die in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staan vermeld. De mensenrechten gelden voor de besten en de slechtsten onder ons. De doodstraf is de ergste schending van het recht op leven en mag dus nooit worden opgelegd, ook niet als iemand iets vreselijks heeft gedaan. Ook is het een vorm van marteling, wat volgens de Universele Verklaring verboden is. Bijna alle landen ter wereld hebben beloofd de mensenrechten te zullen respecteren. Daar houden we de regeringen aan.

 

________________________

 

 

Wat doet Amnesty?

  • Amnesty International zet zich sinds 1977 in voor de onvoorwaardelijke afschaffing van de doodstraf. Voor ons is het doorslaggevende argument tegen de doodstraf dat het een wrede en onmenselijke straf is.

  • De doodstraf is een vorm van marteling. Alle landen die het Folterverdrag hebben ondertekend, zijn verplicht zich daaraan te houden. Dat betekent dat zij de doodstraf niet mogen uitvoeren. Daarnaast wordt in verschillende facultatieve protocollen (aanvullende verdragen) bij internationale verdragen de doodstraf verboden. Amnesty zet zich in voor de naleving van het Folterverdrag en de protocollen.

  • Amnesty zet spoedacties op touw om te bereiken dat dreigende terechtstellingen worden opgeschort en omgezet in andere straffen.

  • Amnesty constateert een tendens tot afschaffing van de doodstraf en moedigt de landen waar deze straf nog bestaat aan om deze ook uit te bannen of ten minste een moratorium erop af te kondigen. Bij een moratorium op de doodstraf is deze niet afgeschaft maar worden geen doodvonnissen meer voltrokken.

  • Steun is enorm belangrijk voor gevangenen. Te weten dat ze niet vergeten zijn, geeft hen de kracht om vol te houden. Met groetenkaarten laten we terdoodveroordeelden weten dat we ze steunen.

 

Ontwikkelingen

Amnesty constateerde in 2015 een dramatische stijging van het aantal executies wereldwijd. In de afgelopen 25 jaar registreerde Amnesty International niet zo’n hoog aantal voltrokken executies. In 2016 daalde het aantal voltrokken doodvonnissen echter weer flink met 37 procent ten opzichte van 2015. Wel werden er in 2016 met een groei van 56 procent aanmerkelijk meer doodvonnissen opgelegd.

Vier landen – Iran, Saudi-Arabië, Irak en Pakistan – zijn verantwoordelijk voor 87 procent van alle geregistreerde executies. In dit totaal is China niet meegerekend. Waarschijnlijk werden daar nog eens duizenden mensen geëxecuteerd. Omdat doodstrafcijfers in China staatsgeheim zijn, kan niet worden vastgesteld om hoeveel executies het gaat.

Eind 2016 wachtten wereldwijd nog 18.848 mensen in de dodencel op de voltrekking van hun vonnis ten opzichte van 20.292 mensen in 2016. Een daling van iets meer dan 7 procent. Het aantal landen waar doodvonnissen werd voltrokken daalde licht, van 25 naar 23.

Positief is dat de meerderheid van alle landen in de wereld de doodstraf voor alle misdrijven heeft afgeschaft.

 

Amnesty’s oproep

  • Landen die de doodstraf nog toepassen moeten onmiddellijk stoppen met het executeren van mensen.

  • Landen die geen mensen meer executeren moeten de doodstraf voor altijd uit hun wetboeken schrappen.

  • Alle doodvonnissen moeten worden omgezet in gevangenisstraffen.

 

Steun Amnesty's werk

 

________________________

 

Iran: twee 17-jarige jongens geëxecuteerd na zweepslagen

 

Op 25 april hebben de autoriteiten van Iran twee minderjarige jongens terechtgesteld, nadat ze eerst gegeseld waren.De twee neven Mehdi Sohrabifar and Amin Sedaghat (beiden 17) waren op hun vijftiende in een oneerlijk proces veroordeeld voor meervoudige verkrachting.

Volgens bronnen van Amnesty International wisten de twee tieners tot vlak voor hun executie niet dat ze ter dood veroordeeld waren. Ook hun familie en advocaten wisten van niets, totdat ze werden gebeld door de overheid, die henvroeg om de lichamen te komen ophalen. De dag ervoor had de familie de jongens nog wel mogen zien, maar er werd hun niet verteld dat ze de volgende dag geëxecuteerd zouden worden. De lichamen van de jongens vertoonden sporen van geseling.

 Weerzinwekkende praktijken

 ‘De doodstraf voor mensen die nog geen 18 zijn ten tijde van hun misdrijf is onder internationaal mensenrecht tenstrengste verboden, en is een flagrante schending van kinderrechten,’ zegt Philip Luther van Amnesty. ‘De Iraanse autoriteiten hebben voor de zoveelste keer laten zien tot welk soort weerzinwekkende praktijken ze in staat zijn.’

De juridische procedures die leidden tot de veroordeling en straf van de twee jongens waren oneerlijk en een schendingvan het jeugdstrafrecht. Na hun arrestatie hield de politie hen twee maanden vast; de jongens zeiden dat ze geslagen werden. Ze hadden tijdens de onderzoeksfase ook geen toegang tot juridische bijstand.

Meeste kinderexecuties in Iran

 Iran blijft het land dat de meeste kinderen executeert. Iran heeft zich gecommitteerd aan het Kinderrechtenverdrag en het VN-verdrag voor Burgerrechten en Politieke Rechten en het is als zodanig wettelijk verplicht om iedereen onder de18 als een kind te behandelen, en ervoor te zorgen dat ze nooit de doodstraf of levenslang kunnen krijgen. Daarnaast is onder internationale wetgeving de doodstraf voor verkrachting niet toegestaan.

Amnesty heeft vastgesteld dat er Iran tussen 1990 en 2018 97 personen zijn terechtgesteld die minderjarig waren ten tijde van het misdrijf. Meer dan 90 personen lopen momenteel het risico op executie.

________________________

 

 

 Gruwelijke misdaden in Jemen, aangevoerd door Saudi-Arabië

 

Na stevige lobby vanuit Nederland heeft de VN-Mensenrechtenraad op 29 september een belangrijke resolutie aangenomen. Hierdoor komt er onderzoek naar misdrijven door alle partijen in het conflict in Jemen. Dit is een grote doorbraak waardoor gerechtigheid voor de talloze slachtoffers van ernstige mensenrechtenschendingen en zelfs oorlogsmisdaden een stap dichterbij is.

De resolutie is aangenomen na intensieve onderhandelingen. Dit is het resultaat van jarenlange campagnes en lobby vanuit Jemenitische mensenrechtenorganisaties en internationale organisaties zoals Amnesty International.

Tijdens onderhandelingen over de resolutie dreigden de Saudische autoriteiten met economische en diplomatieke strafmaatregelen tegen landen die voor een internationaal onderzoek zouden stemmen. We zijn erg blij dat de Nederlandse en Canadese delegaties de resolutie indienden en dat deze, ondanks de dreigementen, nu een feit is.

De resolutie toont aan dat als lidstaten van de Mensenrechtenraad mensenrechten boven hun politieke belangen plaatsen, ze in staat zijn daders ter verantwoording te roepen voor hun gruweldaden. Het stuurt een glasheldere boodschap aan alle strijdende partijen in Jemen dat hun gedrag wordt onderzocht en de schendingen die ze begaan worden afgestraft. Kroonprins Mohammed bin Salman van Sais als minister van Defensie de architect achter de inval in Jemen.

De economie in Jemen is grotendeels ingestort. En door blokkades van onder meer havens is het een stuk lastiger om voedsel en brandstof te importeren. Ondertussen zijn de prijzen gestegen en moeten veel mensen het zonder inkomen doen. Daardoor wordt eten kopen steeds problematischer.

De Verenigde Naties vreesden eerder dat hongersnood dreigt voor elf miljoen mensen in Jemen, maar het zijn er dus miljoenen meer. Anderson: "Je bent afhankelijk van hoe lang deze situatie aanhoudt. Als de problemen bijvoorbeeld morgen ineens anders zouden zijn, dan wordt het aantal misschien wel weer bijgesteld." Maar dat ziet hij voorlopig nog niet gebeuren. "Want de conflicten nemen alleen maar toe."

Amnesty roept de Saudische autoriteiten op te stoppen met het vervolgen van mensen die zich sterk maken voor mensenrechten in Saudi-Arabië. Teken de petitie.

 

________________________ 

 
 

 

 

 

Ontkenning van betrokkenheid bij de holocaust door invoering van

Poolse wet

 

Op donderdag 1 februari 2018 stemde de senaat van Polen in met een wet die verbiedt te zeggen dat Polen tijdens de Tweede wereldoorlog actief betrokken was bij het vervolgen van hun Joodse medeburgers. Op het vermelden van "Poolse concentratiekampen" in plaats van bijvoorbeeld "Duitse concentratiekampen" staat gevangenisstraf. Er heerst in Polen een sterk nationalisme gepaard gaande met een nog lang niet verdwenen antisemitisme. Holocaust-deskundigen vrezen dat de nieuwe wetgeving zal leiden tot het toedekken van de waarheid over Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen.

'Wij, de Polen, waren slachtoffers, net als de Joden', aldus oud-premier Beata Szydlo, lid van Duda's partij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) die sinds 2015 regeert. 'Het is een plicht van elke Pool om de goede naam van Polen te verdedigen.' Uit onderzoek blijkt dat vele Poolse burgers, met name op het platteland, en ambtenaren medeverantwoordelijk waren voor de wandaden van de nazi's, door te collaboreren met de Duitsers. Het heeft het geloof dat het land een slachtoffer was van de oorlog flink aan het wankelen gebracht.

Onlangs verscheen het boek van Stefan Zglicynski 'Hoe Polen Duitsers hielpen Joden te vermoorden'. Het is een sombere opeenstapeling van citaten, die laten zien dat het antisemitisme wijdverbreid was en dat Joden reden hadden Polen te vrezen. Poolse verzetsorganisaties - van het extreem-rechtse NSZ tot en met de communistische AL - maakten zich schuldig aan Jodenmoord. Polen die Joden hielpen onderduiken, hielden dit feit ook na de oorlog verborgen voor hun omgeving uit angst voor represailles.

Het dorp Jedwabne in Polen staat symbool voor de betrokkenheid van de Poolse bevolking op het platteland bij de vervolging van hun Joodse medeburgers. Op 10 juli 1941 vond een verschrikkelijke pogrom, een Jodenvervolging, plaats. De lokale Polen keerden zich massaal tegen de Joodse gemeenschap. Honderden mannen en vrouwen werden verzameld op het centrale plein. Een grote groep werd in een schuur gedreven, waar de Polen hen levend wilden verbranden. De eigenaar van de schuur stak hier echter een stokje voor: hij wilde zijn schuur behouden. Toen werden de Joden maar naar een andere schuur gebracht, die toevallig leegstond, en deze werd wel in de brand gestoken. Het geschreeuw en de brandlucht moest tot mijlenver in de omtrek te horen en te ruiken geweest zijn.

 

________________________

 

 

 

 

 

       _________________________

 

Wat is Amnesty International?

Amnesty International is een onafhankelijke en onpartijdige organisatie die de naleving van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nastreeft. Amnesty richt zich daarbij met name op het recht op leven en bescherming tegen marteling, het recht op vrijheid van geweten en meningsuiting en het recht om niet te worden gediscrimineerd.

Amnesty International doet onderzoek naar ernstige schendingen van deze rechten en voert actie om die schendingen tegen te gaan en te voorkomen. Centrale actiepunten van Amnesty International zijn:

* afschaffing van de doodstraf

* uitbannen van marteling

* stoppen van moorden en andere levensbedreigende maatregelen door regeringen of

  politieke groeperingen

* vrijlaten van alle mensen die vastzitten alleen vanwege hun mening of overtuiging 

* tegengaan van ernstige discriminatie op[ grond van politieke opvattingen, huidskleur, geslacht of

  seksuele oriëntatie

 

Klik hierop voor meer info over missie en werkwijze van Amnesty International

 

  _________________________

 

 

Op 28 augustus 1913 werd het Vredespaleis in Den Haag geopend. Sindsdien is het uitgegroeid tot wereldwijd symbool van Vrede en Recht. Tussen 28 augustus en 21 september 2013, de VN Dag van de Vrede, waren er allerlei speciale evenementen gepland die benadrukken dat we blijven werken aan een betere wereld waarin conflicten vreedzaam worden opgelost.

 

_________________________

 

 

Op de muur bij de trapopgang in de hal van het gemeentehuis van

Raalte staat het eerste artikel uit de Grondwet. 

De in maart 2014 overleden voorzitter van Amnesty Raalte, Annelies van de Grift, en burgemeester Piet Zoon hielden tijdens het veteranenontbijt in 2011 een toespraak. In hun toespraken benadrukten beiden het belang van het eerste artikel uit de Grondwet. Zie hierover verder onder het menu "Meer activiteiten":  Toespraken Veteranenontbijt.

 

________________________

 

 

Artikel 7 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

“Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet. Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met deze Verklaring en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.” Een van de belangrijkste beginselen van de mensenrechten is het 'gelijkheidsbeginsel'. In wetten en voor de rechtbank mag geen onderscheid worden gemaakt naar zaken als huidskleur, geslacht, religie of seksuele oriëntatie. Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Klik hier voor vervolg  

 

Laatste update door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. op 10-07-2019

 

Bewaren

Bewaren